Ο Ισπανός πρωθυπουργός δεν είναι πλέον απλώς μια επικριτική φωνή· έχει εξελιχθεί στον κύριο εκφραστή της «σκληρής γραμμής» εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στην κυβέρνηση Νετανιάχου. Η ανακοίνωσή του από την Ανδαλουσία για πλήρη αναστολή της συμφωνίας σύνδεσης ΕΕ-Ισραήλ προκαλεί τριγμούς, αλλά η υλοποίησή της μοιάζει με «ανηφόρα».

Το νομικό «όπλο» των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Η συμφωνία σύνδεσης του 2000 δεν είναι απλώς ένα εμπορικό κείμενο. Περιλαμβάνει το Άρθρο 2, το οποίο ορίζει ότι η σχέση βασίζεται στον σεβασμό των δημοκρατικών αρχών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο Σάντσεθ πατάει ακριβώς εκεί: υποστηρίζει ότι οι επιχειρήσεις στη Γάζα και τον Λίβανο παραβιάζουν αυτή τη θεμελιώδη ρήτρα.

Γιατί πολλοί θεωρούν ότι «ζει στον κόσμο του»

Αν δούμε την πραγματικότητα στις Βρυξέλλες, ο Σάντσεθ αντιμετωπίζει δύο τεράστια εμπόδια:

  1. Η ανάγκη για ομοφωνία: Για να ανασταλεί μια τέτοια συμφωνία, απαιτείται η σύμφωνη γνώμη και των 27 μελών. Χώρες όπως η Γερμανία, η Αυστρία, η Τσεχία και η Ουγγαρία παραδοσιακά στηρίζουν το δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα και είναι εξαιρετικά απίθανο να συναινέσουν σε τέτοιες κυρώσεις.

  2. Η «μοναξιά» της Μαδρίτης: Αν και η Ιρλανδία και η Σλοβενία συνυπογράφουν, οι μεγάλες δυνάμεις της ΕΕ παραμένουν επιφυλακτικές, φοβούμενες ότι μια τέτοια κίνηση θα έκλεινε κάθε δίαυλο επικοινωνίας με το Ισραήλ.

Ή μήπως είναι μια έξυπνη εσωτερική κίνηση;

Πολλοί αναλυτές επισημαίνουν ότι ο Σάντσεθ δεν απευθύνεται μόνο στην Ευρώπη, αλλά και στο εσωτερικό του ακροατήριο.

  • Συσπείρωση της Αριστεράς: Με αυτόν τον τρόπο ικανοποιεί τον κυβερνητικό του εταίρο (Sumar) και τους αριστερούς ψηφοφόρους στην Ισπανία, όπου το παλαιστινιακό ζήτημα έχει τεράστια λαϊκή υποστήριξη.

  • Ηγετικός ρόλος στον «Νότο»: Τοποθετεί την Ισπανία ως ηθική δύναμη και ηγέτη μιας ομάδας κρατών που ζητούν δικαιοσύνη, διαφοροποιώντας τη Μαδρίτη από την «παθητική» στάση άλλων πρωτευουσών.

Σύνοψη 

Διπλωματικά, ο Σάντσεθ γνωρίζει ότι η πρότασή του είναι σχεδόν αδύνατο να περάσει την Τρίτη. Ωστόσο, πολιτικά, πετυχαίνει να θέσει το ζήτημα στην ατζέντα και να αναγκάσει την ΕΕ να πάρει θέση πάνω στο ερώτημα: «Πότε μια παραβίαση του διεθνούς δικαίου ενεργοποιεί τις ρήτρες των συμφωνιών μας;»

Μπορεί να μην «ζει στον κόσμο του», αλλά σίγουρα προσπαθεί να δημιουργήσει έναν κόσμο όπου η ΕΕ θα έχει μια πιο ενιαία και αυστηρή φωνή, ακόμα κι αν αυτό τον φέρνει σε σύγκρουση με τους ισχυρούς εταίρους του.