Εκείνο το βράδυ δεν πήγαν για βόλτα· πήγαν για να ανταποκριθούν στις ανάγκες της οικογένειας. Για αυτές τις γυναίκες, η νύχτα στο εργοστάσιο ήταν μόνο η μισή διαδρομή. Με το πρώτο φως της ημέρας, άλλαζαν πόστο και επέστρεφαν στη δική τους «βάρδια» στο σπίτι. Ήταν οι αφανείς ηρωίδες που έπρεπε να ετοιμάσουν τα παιδιά για το σχολείο, να φροντίσουν το νοικοκυριό, να δώσουν τα φάρμακα στους γονείς και να στηρίξουν τους δικούς τους ανθρώπους.

Η ζωή τους κυλούσε, με την κούραση να παλεύει με το ξυπνητήρι. Λίγες στιγμές ανάπαυσης στο μαξιλάρι, πάντα με την έγνοια να μην αργήσουν, να προλάβουν, να είναι συνεπείς σε όλα. Για χρόνια ολόκληρα, πάλευαν αθόρυβα και πάντα με ένα χαμόγελο που έκρυβε τον καθημερινό τους κάματο.

Μέχρι που μια μοιραία στιγμή έκοψε το νήμα της ζωής τους, αφήνοντας πίσω ένα κενό που δεν αναπληρώνεται. Γυναίκες, μάνες και κόρες που η προσφορά τους αποτελεί πλέον το πιο βαρύ κομμάτι της ιστορίας αυτού του τόπου. Τώρα, οι υπόλοιπες συνεχίζουν τον αγώνα, όμως η απουσία τους θα υπενθυμίζει πάντα το τίμημα της καθημερινής προσπάθειας.