Για τους περισσότερους από εμάς που μεγαλώσαμε στα 80s, η τηλεόραση είχε κάποιες στιγμές που μας έκαναν να παγώνουμε. Δεν ήταν απαραίτητα οι ταινίες τρόμου, αλλά κάτι πολύ πιο καθημερινό: το σήμα αρχής της εκπομπής «Παρασκήνιο».

Αν νομίζατε ότι ήσασταν οι μόνοι που εξαφανιζόσασταν από το δωμάτιο μόλις ακούγονταν οι πρώτες νότες, οι εκατοντάδες μαρτυρίες στο διαδίκτυο αποδεικνύουν το αντίθετο. Ήμασταν πολλοί, και τελικά, είχαμε δίκιο να νιώθουμε αυτό το δέος.

Η Μουσική Ιδιοφυΐα του Βαγγέλη Παπαθανασίου

Η μουσική που «έντυνε» τους τίτλους ήταν το "Pulstar" του μεγάλου Βαγγέλη Παπαθανασίου (Vangelis). Ένα κομμάτι πρωτοποριακό, γεμάτο ηλεκτρονικούς ήχους, συνθεσάιζερ και έναν ρυθμό που έμοιαζε με παλμό. Παρόλο που σήμερα αναγνωρίζεται ως ένα αριστούργημα της ηλεκτρονικής μουσικής, για τα παιδικά αυτιά της εποχής, ο «κοφτός» και επιβλητικός του ήχος φάνταζε απόκοσμος.

Ο «Ανθρωπόμορφος» Καμεραμάν

Στο οπτικό κομμάτι, η φιγούρα του καμεραμάν —μια ανθρωπόμορφη μηχανή με κάμερα αντί για κεφάλι— που πλησίαζε αργά προς την οθόνη, δημιουργούσε μια αίσθηση ότι κάποιος μας παρακολουθεί. Το ασπρόμαυρο (ή το πρώιμο έγχρωμο) πλάνο, σε συνδυασμό με το μάτι που «ανοιγόκλεινε» μέσα από τον φακό, έδινε μια σουρεαλιστική και σχεδόν μεταφυσική διάσταση στην εκπομπή.

Ένα Συλλογικό Τραύμα... που Έγινε Αγάπη

Διαβάζοντας τα σχόλια των τηλεθεατών, βλέπουμε κοινές εμπειρίες: «Έκλανα πατάτες», «Φοβόμουν να πάω στο μπάνιο», «Κρυβόμουν κάτω από το τραπέζι». Ήταν η ώρα που οι γονείς σοβάρευαν, η τηλεόραση άλλαζε ύφος και το «νάνι» πλησίαζε.

Σήμερα, χρόνια μετά, αυτή η μουσική δεν μας προκαλεί πια τρόμο, αλλά μια βαθιά νοσταλγία. Το «Παρασκήνιο» παραμένει η πιο ποιοτική εκπομπή λόγου και τέχνης της ελληνικής τηλεόρασης, και το σήμα του, όσο «σκιαχτικό» κι αν φάνταζε τότε, είναι πλέον ένα ανεξίτηλο κομμάτι της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

https://www.youtube.com/watch?v=Shw0BA5Uj_A

https://www.youtube.com/watch?v=uuEhkrF0TBM

https://www.youtube.com/watch?v=_tEw710zssw