Σε αναζήτηση διεξόδου μετά τα πλήγματα ακριβείας Η ανακοίνωση του ισραηλινού στρατού για την επικείμενη ολοκλήρωση των επιθέσεων εναντίον του 90% των στρατιωτικών υποδομών του Ιράν, δεν αλλάζει μόνο την ισορροπία δυνάμεων, αλλά δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια νέα φάση στο μέτωπο. Πολλοί αναλυτές βλέπουν πίσω από αυτή την κλιμάκωση την απαρχή μιας αναγκαστικής αποκλιμάκωσης.

Τα δεδομένα που «δείχνουν» την επόμενη μέρα:

  • Το τέλος της βιομηχανικής υποστήριξης: Χωρίς τη δυνατότητα παραγωγής νέων πυραύλων και drones, η Τεχεράνη βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα τεράστιο επιχειρησιακό κενό. Ένας πόλεμος χωρίς γραμμή παραγωγής είναι εξαιρετικά δύσκολο να διατηρηθεί σε βάθος χρόνου, κάτι που φέρνει το σενάριο της παύσης των εχθροπραξιών όλο και πιο κοντά στην πραγματικότητα.

  • Η επίτευξη των αντικειμενικών σκοπών: Από τη στιγμή που το Ισραήλ δηλώνει ότι «ολοκληρώνει» τις επιθέσεις του, στέλνει το μήνυμα ότι οι στρατιωτικοί του στόχοι επετεύχθησαν. Αυτό μειώνει την ανάγκη για περαιτέρω επέκταση των επιχειρήσεων, αφήνοντας χώρο στη διπλωματία να αναλάβει δράση.

  • Το οικονομικό και πολιτικό αδιέξοδο: Η πίεση στο εσωτερικό του Ιράν, με τις υποδομές υπό διαρκή απειλή, ενδέχεται να λειτουργήσει ως καταλύτης για μια συμφωνία. Η ανάγκη να διασωθούν οι ζωτικές λειτουργίες της χώρας (ενέργεια, δίκτυα) υπερτερεί πλέον της συνέχισης μιας σύγκρουσης με αβέβαιο τέλος.

Το στοίχημα της σταθερότητας Αν και κανείς δεν μπορεί να μιλήσει με βεβαιότητα για οριστική λήξη, η «αφαίμαξη» της πολεμικής μηχανής του Ιράν αφαιρεί το βασικότερο εργαλείο κλιμάκωσης. Η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί πλέον τις κινήσεις των Μεγάλων Δυνάμεων, οι οποίες αναζητούν τη χρυσή τομή που θα μετατρέψει αυτή την πολεμική κρίση σε μια μόνιμη, έστω και εύθραυστη, ηρεμία στην περιοχή.