Οι ιδεολογικές ρίζες του αντιιμπεριαλισμού, το Παλαιστινιακό ζήτημα και το παρασκήνιο των κινητοποιήσεων στο κέντρο της πρωτεύουσας με φόντο την ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή.

Η κλιμάκωση της έντασης μεταξύ του άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ και του Ιράν δεν προκαλεί μόνο διεθνείς τριγμούς, αλλά αναδεικνύει και το βαθύ ιδεολογικό χάσμα στο εσωτερικό της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Η παραδοσιακή στάση της Αριστεράς στην Ελλάδα, η οποία τοποθετείται σταθερά απέναντι στις επιλογές της Ουάσινγκτον και του Τελ Αβίβ, αποτελεί ένα σύνθετο φαινόμενο που εδράζεται σε γεωπολιτικές αναλύσεις και διαχρονικές αξίες.

Ο Αντιιμπεριαλισμός ως δόγμα εξωτερικής πολιτικής

Στην καρδιά της αριστερής προσέγγισης βρίσκεται η έννοια του αντιιμπεριαλισμού. Για τον χώρο αυτό, οι ΗΠΑ αντιμετωπίζονται ως η δύναμη που επιδιώκει την παγκόσμια κυριαρχία μέσω της στρατιωτικής ισχύος. Στην περίπτωση του Ιράν, η κριτική εστιάζεται στο ότι οι δυτικές πιέσεις δεν στοχεύουν στην προάσπιση της δημοκρατίας, αλλά στον έλεγχο των ενεργειακών πόρων και των στρατηγικών περασμάτων της περιοχής. Η Αριστερά προκρίνει την αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών, υποστηρίζοντας ότι καμία εξωτερική δύναμη δεν νομιμοποιείται να επιβάλει αλλαγή καθεστώτος σε μια κυρίαρχη χώρα.

Το Παλαιστινιακό ως καταλύτης

Το Παλαιστινιακό ζήτημα λειτουργεί ως ο «ηθικός πυξίδα» της ελληνικής Αριστεράς. Η διαχρονική αλληλεγγύη προς τους Παλαιστινίους φέρνει τον χώρο σε ευθεία σύγκρουση με το Ισραήλ, το οποίο χαρακτηρίζεται ως ο κύριος παράγοντας αποσταθεροποίησης στη Μέση Ανατολή. Καθώς το Ιράν αποτελεί τον βασικό περιφερειακό αντίπαλο του Ισραήλ, δημιουργείται μια «αντικειμενική» σύμπλευση συμφερόντων, παρά τις τεράστιες ιδεολογικές διαφορές με το θεοκρατικό σύστημα της Τεχεράνης.

Το «όχι» στην εμπλοκή της Ελλάδας

Ένα φλέγον ζήτημα που πυροδοτεί τις αντιδράσεις είναι η στρατηγική ταύτιση της Ελλάδας με τους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ. Η Αριστερά εκφράζει την έντονη ανησυχία ότι η παραχώρηση στρατιωτικών βάσεων μετατρέπει τη χώρα σε πιθανό στόχο αντιποίνων. Υποστηρίζεται η ανάγκη για μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική που θα κρατά αποστάσεις από τις πολεμικές επιχειρήσεις, προκειμένου η Ελλάδα να λειτουργεί ως γέφυρα ειρήνης και όχι ως «ορμητήριο» επιθέσεων.

Γιατί η Αθήνα βγαίνει στους δρόμους;

Οι πορείες στο κέντρο της Αθήνας αποτελούν τη δυναμική έκφραση αυτής της κοσμοθεωρίας. Οι κινητοποιήσεις προς την Αμερικανική Πρεσβεία και το Σύνταγμα έχουν συγκεκριμένους στόχους:

  • Καταδίκη της «Πολεμικής Οικονομίας»: Οι διαδηλωτές συνδέουν τις υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες με τις ελλείψεις στην υγεία και την παιδεία.

  • Ανθρωπιστική Αλληλεγγύη: Η ανάδειξη των απωλειών αμάχων μέσω των συμβολικών πορειών λειτουργεί ως μέσο πίεσης για την κατάπαυση του πυρός.

  • Ιστορική Συμβολική: Η Πρεσβεία των ΗΠΑ παραμένει για την Αριστερά το σύμβολο της «δυτικής κηδεμονίας», και η κατάληξη των πορειών εκεί αποτελεί μια πράξη πολιτικής ανυπακοής.

Σύνοψη

Η στάση της ελληνικής Αριστεράς δεν αποτελεί ταύτιση με το ιρανικό καθεστώς, αλλά μια στρατηγική επιλογή ενάντια σε αυτό που αντιλαμβάνεται ως «δυτική αυθαιρεσία». Στόχος των κινητοποιήσεων είναι η ανάδειξη ενός πολυπολικού κόσμου, όπου η ειρήνη θα διασφαλίζεται μέσω του Διεθνούς Δικαίου και όχι μέσω στρατιωτικών επεμβάσεων.