Αν έζησες τα Τρίκαλα της δεκαετίας του ’90, τότε ξέρεις ότι η Καθαρά Δευτέρα δεν ήταν μόνο η λαγάνα και ο χαρταετός. Ήταν η ημέρα που ο δρόμος Τρικάλων – Καλαμπάκας «στέναζε» από το θόρυβο των δίχρονων και των τετράχρονων. Μια «ιεροτελεστία» που ξεκίναγε το πρωί και κατέληγε σε έναν απίστευτο «χαμό» κάτω από τους ιερούς βράχους.

Πρωινό στα Μετέωρα: Η ηρεμία πριν την «καταιγίδα»

Η μέρα ξεκινούσε με παρέες, που μαζεύονταν στις πλατείες, και το σύνθημα ήταν ένα: «Φεύγουμε για Μετέωρα». Οι πρωινές βόλτες πάνω στους βράχους, με τον καθαρό αέρα της Σαρακοστής, ήταν το απαραίτητο «ζέσταμα». Εκατοντάδες μηχανάκια, από παπάκια μέχρι τις πρώτες μεγάλες ιαπωνικές μηχανές της εποχής, πάρκαραν στις άκρες του δρόμου με θέα το θεσσαλικό κάμπο.

Μεσημέρι στην Καλαμπάκα: Ο απόλυτος συνωστισμός

Μετά τις 12:00, η «δράση» μεταφερόταν στο κέντρο της Καλαμπάκας. Ο κεντρικός δρόμος και οι πλατείες γέμιζαν ασφυκτικά.

  • Οι καφετέριες: Γινόταν πραγματική «μάχη» για ένα τραπέζι. Ο κόσμος περίμενε όρθιος, οι μουσικές έπαιζαν μουσικά κομμάτια της εποχής, και ο φραπές πήγαινε κι ερχόταν.

  • Η ατμόσφαιρα: Υπήρχε μια απίστευτη ενέργεια. Μηχανόβιοι από κάθε γωνιά του νομού, ντυμένοι με τα χαρακτηριστικά δερμάτινα ή τα τζιν της εποχής, συζητούσαν για τις επιδόσεις των μηχανών τους, ενώ οι ντόπιοι και οι επισκέπτες απολάμβαναν τα Κούλουμα.

Το «καραβάνι» της επιστροφής

Αργά το μεσημέρι, το σκηνικό μεταφερόταν ξανά στον εθνικό δρόμο. Η επιστροφή στα Τρίκαλα γινόταν με αργές ταχύτητες, όχι λόγω κίνησης, αλλά γιατί κανείς δεν ήθελε να τελειώσει η βόλτα. Ήταν η ημέρα που η Καλαμπάκα γινόταν το επίκεντρο της Θεσσαλίας, προσφέροντας το ιδανικό σκηνικό για την πρώτη «μεγάλη» απόδραση της άνοιξης.