Από τον Σολωμό και τον Ελύτη μέχρι την ιστορική ομιλία του Ζολώτα – Πώς το σχολείο μας προσέγγισε βιωματικά την ιστορία 3.000 ετών της ελληνικής γλώσσας

Η 9η Φεβρουαρίου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία μνήμης για τον εθνικό μας ποιητή Διονύσιο Σολωμό, αλλά η ημέρα που ολόκληρος ο πλανήτης στρέφει το βλέμμα του στην ελληνική γλώσσα. Ως Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας, αποτελεί την ιδανική αφορμή για να αναλογιστούμε το βάθος μιας γλώσσας που μετρά πάνω από τρεις χιλιετίες αδιάλειπτης παρουσίας και αποτελεί το θεμέλιο των επιστημών, της δημοκρατίας και των τεχνών.

Βιωματικές δράσεις και διαδραστική μάθηση

Στο πλαίσιο αυτού του εορτασμού, το σχολείο μας διοργάνωσε μια σειρά από πρωτότυπες εκπαιδευτικές δράσεις, ξεφεύγοντας από τα στενά όρια της παραδοσιακής διδασκαλίας. Οι μαθητές και οι μαθήτριες όλων των τάξεων συμμετείχαν σε:

  • Ψηφιακά Κουίζ: Μέσα από διαδραστικά παιχνίδια γνώσεων, τα παιδιά ανακάλυψαν την εξέλιξη της γλώσσας και την εντυπωσιακή επιρροή της σε ξένα λεξιλόγια.

  • Πολυμέσα: Προβολές επιλεγμένων βίντεο ανέδειξαν τη διαχρονική αξία της ελληνικής, από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή.

Από τον Σολωμό στον Ζολώτα

Κεντρικό σημείο των δράσεων ήταν η ανάλυση του εμβληματικού στίχου του Διονυσίου Σολωμού: «Μήγαρις έχω άλλο στο νου μου πάρεξ ελευθερία και γλώσσα». Με την καθοδήγηση των εκπαιδευτικών, τα παιδιά εμβάθυναν στη μουσικότητα και το εκφραστικό βάθος αυτών των λέξεων, ενώ συνέδεσαν τη γλωσσική μας δύναμη με το ποιητικό έργο «Άξιον Εστί» του Οδυσσέα Ελύτη.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε στους μαθητές η αναφορά στην ιστορική ομιλία του Ξενοφώντα Ζολώτα. Πρόκειται για το μοναδικό παράδειγμα λόγου που εκφωνήθηκε στα αγγλικά, αλλά με τη χρήση λέξεων που στην πλειονότητά τους ήταν ελληνικής προέλευσης. Το παράδειγμα αυτό απέδειξε με τον πιο ζωντανό τρόπο πώς η ελληνική γλώσσα «δανείζει» ακόμα και σήμερα την ορολογία της στην παγκόσμια πολιτική και επιστήμη.

Ένας ζωντανός οργανισμός

Οι δραστηριότητες αυτές δεν είχαν μόνο ενημερωτικό χαρακτήρα, αλλά στόχευαν στο να αντιληφθούν οι νέοι ότι η ελληνική γλώσσα δεν είναι ένα «απολίθωμα» του παρελθόντος, αλλά ένας ζωντανός, δημιουργικός και επίκαιρος οργανισμός. Η καλλιέργεια και η μετάδοσή της στις επόμενες γενιές είναι το χρέος μας απέναντι σε μια κληρονομιά που συνεχίζει να δίνει φως στον παγκόσμιο πολιτισμό.