Η ήττα στο Φάληρο από τον Παναθηναϊκό δεν ήταν απλώς ένα αρνητικό αποτέλεσμα σε ένα ντέρμπι «αιωνίων». Ήταν η επιβεβαίωση μιας ανησυχητικής τάσης που θέλει τον Ολυμπιακό να μετατρέπεται σε «σκιά του εαυτού του» μόλις η μπάλα καίει και ο αντίπαλος είναι υψηλού επιπέδου.

Η σκληρή γλώσσα των αριθμών

Η φετινή συγκομιδή στα μεγάλα παιχνίδια (μόλις μία νίκη σε έξι αναμετρήσεις) εκπέμπει σήμα κινδύνου. Ενώ οι ανταγωνιστές του (ΠΑΟΚ, ΑΕΚ) βρίσκουν τον τρόπο να «λυγίζουν» τον Παναθηναϊκό με επιθετική πολυφωνία και πολλά γκολ, ο Ολυμπιακός μοιάζει να έχει υποστεί επιθετική αφασία, έχοντας σκοράρει μόλις μία φορά στα δύο τελευταία ραντεβού με τους «πράσινους» – και αυτή στο φινάλε των καθυστερήσεων.

Το τακτικό «βραχυκύκλωμα» του Μεντιλίμπαρ

Ο προβληματισμός δεν εστιάζεται μόνο στο αποτέλεσμα, αλλά στην αδυναμία αντίδρασης.

  • Η έλλειψη πλάνου Β': Μετά το γρήγορο γκολ του αντιπάλου, η ομάδα του Μεντιλίμπαρ «θόλωσε». Το παιχνίδι έγινε προβλέψιμο, οι αυτοματισμοί εξαφανίστηκαν και η δημιουργία κλασικών ευκαιριών θύμιζε... μαρτύριο.

  • Το ρίσκο με τους δύο επιθετικούς: Η επιλογή αυτή φαίνεται να διαταράσσει την ισορροπία που θέλει ο Βάσκος τεχνικός, καθιστώντας τον Ολυμπιακό ευάλωτο στις αντεπιθέσεις και λιγότερο δημιουργικό στον άξονα.

  • Το «διάβασμα» του αντιπάλου: Είναι πλέον φανερό ότι οι αντίπαλοι προπονητές έχουν αποκωδικοποιήσει το στυλ παιχνιδιού των «ερυθρολεύκων», εγκλωβίζοντας τα βασικά ατού της ομάδας.

Η Λιβαδειά ως «σημείο μηδέν»

Πλέον, το πρωτάθλημα μπαίνει σε μια φάση όπου το παραμικρό λάθος ισοδυναμεί με καταστροφή. Ο αγώνας του Σαββάτου στη Λιβαδειά δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι τριών βαθμών, αλλά ένας ψυχολογικός και βαθμολογικός «τελικός».

Ο Ολυμπιακός καλείται να βγάλει αντίδραση και να εκμεταλλευτεί τις απώλειες που θα προκύψουν από το ντέρμπι ΠΑΟΚ-ΑΕΚ. Αν η εικόνα της ομάδας δεν αλλάξει άμεσα, ο κίνδυνος να μείνει εκτός όχι μόνο του τίτλου, αλλά και των προνομιούχων θέσεων της βαθμολογίας, είναι ορατός.