Η ισοπαλία στη Λιβαδειά δεν ήταν απλώς ένα ατυχές αποτέλεσμα, αλλά η επιβεβαίωση πως ο Ολυμπιακός βρίσκεται εγκλωβισμένος σε ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται επικίνδυνα. Παρά τις εσωτερικές συζητήσεις στο Αθλητικό Κέντρο του Ρέντη μετά το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό, οι υποσχέσεις για «τακτική αναθεώρηση» και «περισσότερη ευθύνη» από τους παίκτες παρέμειναν στα χαρτιά.

Η έλλειψη του απρόβλεπτου στοιχείου

Ο Ολυμπιακός του Μεντιλίμπαρ παρουσιάζει μια εικόνα ομάδας που έχει μεν τη διάθεση και τα τρεξίματα, αλλά στερείται φαντασίας στην τελική ενέργεια. Η νευρικότητα στην πάσα και η αδυναμία εκτέλεσης κόντρα στον Λεβαδειακό έδειξαν πως η τακτική προσήλωση δεν αρκεί. Όταν ο αντίπαλος στήνει «αμυντικό τείχος», απαιτείται η ποιοτική στατική φάση, η έξτρα ντρίμπλα και το ρίσκο που θα ανατρέψει τα δεδομένα. Αν η ομάδα νιώθει ότι κάνει τα πάντα σωστά αλλά δεν απειλεί, τότε η ευθύνη περνά στον πάγκο για την απαραίτητη ευελιξία.

Διακριθέντες και εγκλωβισμένοι

Σε αυτό το γκρίζο σκηνικό, μόνο ο Ζέλσον Μαρτίνς έδειξε να αντιλαμβάνεται το βάρος της κατάστασης, βγάζοντας την απαραίτητη ενέργεια ενός παίκτη που κυνηγά το πρωτάθλημα. Από την άλλη, ο Αντρέ Λουίς φάνηκε να παλεύει περισσότερο με τις δικές του προσδοκίες παρά για την ομαδική αποτελεσματικότητα. Ειδικά μετά το πλεονέκτημα της αποβολής του αντιπάλου, ο Βραζιλιάνος αναλώθηκε σε προβλέψιμες κινήσεις, χάνοντας την ευκαιρία να δώσει λύσεις όταν οι χώροι στένεψαν.

Η πρόκληση της Λεβερκούζεν και οι γενναίες αποφάσεις

Το επερχόμενο ευρωπαϊκό ραντεβού με την Μπάγερ Λεβερκούζεν ίσως λειτουργήσει ευεργετικά, καθώς το στυλ παιχνιδιού των Γερμανών ταιριάζει περισσότερο στον φετινό Ολυμπιακό. Ωστόσο, για το πρωτάθλημα οι λύσεις πρέπει να είναι «εσωτερικές». Ο Μεντιλίμπαρ καλείται να γίνει πιο τολμηρός στην αξιοποίηση των κατάλληλων μονάδων και οι ποδοσφαιριστές να συνειδητοποιήσουν ότι ο τίτλος δεν κατακτάται με κεκτημένη ταχύτητα.