Από νωρίς το πρωί της Τρίτης, δεκάδες εργαζόμενοι της μπισκοτοβιομηχανίας συγκεντρώθηκαν στην είσοδο των δικαστηρίων. Τη στιγμή που ο κατηγορούμενος επιχειρηματίας βγήκε απο τα δικαστήρια, οι συγκεντρωμένοι ξέσπασαν σε παρατεταμένα χειροκροτήματα συμπαράστασης, θέλοντας να στείλουν ένα ηχηρό μήνυμα στήριξης στον εργοδότη τους.

Το επιχείρημα της στήριξης: «Να μη χαθούν οι δουλειές μας»

Για τους εργαζόμενους που βρέθηκαν στο σημείο, η παρουσία τους δεν ήταν μια προσπάθεια παρέμβασης στη δικαιοσύνη, αλλά μια κίνηση αγωνίας για τη διασφάλιση του μέλλοντός τους. Μετά το «λουκέτο» στο εργοστάσιο των Ταξιαρχών και τις πρόσφατες αποκαλύψεις του ΣΚΑΪ για τις παρατυπίες στη μονάδα της Λάρισας, η ανησυχία για τις θέσεις εργασίας έχει φτάσει στο κατακόρυφο.

Για πολλούς από αυτούς, ο ιδιοκτήτης παραμένει η μοναδική εγγύηση ότι η επιχείρηση θα μπορέσει να παραμείνει όρθια και να συνεχίσει να προσφέρει μεροκάματα, παρά τη σκιά της ανείπωτης τραγωδίας με τις πέντε νεκρές συναδέλφους τους που συγκλόνισε το πανελλήνιο στις 26 Ιανουαρίου.

Social Media: Η μερίδα των πολιτών που ασκεί σκληρή κριτική

Την ώρα που στα δικαστήρια το κλίμα από την πλευρά των υπαλλήλων ήταν φορτισμένο συγκινησιακά, στο διαδίκτυο η εικόνα ήταν εντελώς διαφορετική. Μια μεγάλη μερίδα πολιτών αντέδρασε σφόδρα στη στάση των εργαζομένων, προκαλώντας μια έντονη ψηφιακή αντιπαράθεση.

  •  Τα Τρίκαλα εμφανίζονται «κομμένα στα δύο». Από τη μία πλευρά, πολίτες ζητούν την παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων ως ελάχιστο φόρο τιμής στα θύματα, και από την άλλη, όσοι εκφράζουν φόβο για την οικονομική κατάρρευση της περιοχής σε περίπτωση οριστικού κλεισίματος του ομίλου.

Πίσω από το χειροκρότημα: Το ανθρώπινο σκεπτικό των εργαζομένων της «Βιολάντα» και η αγωνία για το αύριο

Το χειροκρότημα έξω από το Δικαστικό Μέγαρο Τρικάλων δεν ήταν μια πράξη επιδοκιμασίας των όσων οδήγησαν στην τραγωδία – κανείς δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητος μπροστά στην απώλεια πέντε ζωών. Ήταν, όμως, μια κραυγή αγωνίας από ανθρώπους που νιώθουν το έδαφος να χάνεται κάτω από τα πόδια τους.

Η ανάγκη για ασφάλεια σε έναν κόσμο που καταρρέει

Για έναν εργαζόμενο που περνά το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας του μέσα σε ένα εργοστάσιο, ο εργασιακός χώρος είναι η δεύτερη οικογένειά του και ο εργοδότης ο άνθρωπος που εγγυάται τη σταθερότητα της ζωής του. Μετά την έκρηξη στα Τρίκαλα και τα διαδοχικά «λουκέτα» στις υπόλοιπες μονάδες, αυτοί οι άνθρωποι βρέθηκαν ξαφνικά στο κενό. Το χειροκρότημα είναι μια αυθόρμητη, σχεδόν απεγνωσμένη κίνηση να στηρίξουν τον μοναδικό συνδετικό κρίκο που τους κρατά ακόμη στην εργασία.

Το βάρος της επιβίωσης

Πίσω από κάθε υπάλληλο που βρέθηκε στα δικαστήρια υπάρχει μια οικογένεια, ένα ενοίκιο, δάνεια και παιδιά που σπουδάζουν. Στην επαρχία, όπου οι εναλλακτικές εργασίας είναι συχνά περιορισμένες, η προοπτική να κλείσει οριστικά μια μεγάλη βιομηχανία φαντάζει ως προσωπική οικονομική καταστροφή. Η στήριξη στον ιδιοκτήτη, σε αυτό το πλαίσιο, μεταφράζεται ως στήριξη στην ελπίδα τους ότι «θα τα καταφέρουμε και θα έχουμε δουλειά την επόμενη μέρα».

Η συλλογική μοναξιά

Αυτοί οι άνθρωποι βιώνουν ένα διπλό δράμα: από τη μία θρηνούν τις συναδέλφους τους και από την άλλη νιώθουν στοχοποιημένοι από την κοινωνική κριτική. Η συσπείρωση γύρω από τον εργοδότη τους λειτουργεί ως ένας αμυντικός μηχανισμός απέναντι στον φόβο της ολικής κατάρρευσης. Δεν είναι μια στάση κατά της δικαιοσύνης, αλλά μια στάση υπέρ της δικής τους επιβίωσης.