Τα Τρίκαλα, αλλά και ολόκληρη η χώρα, παρακολουθούν παγωμένα τις συνέπειες μιας πραγματικότητας που συχνά κρύβεται πίσω από τους αριθμούς της παραγωγής. Όμως, η επόμενη ημέρα δεν μπορεί να είναι μια απλή επανάληψη της προηγούμενης. Η απώλεια ανθρώπων την ώρα του καθήκοντος επιβάλλει μια βαθιά, ειλικρινή και ριζική αναθεώρηση του τι σημαίνει «εργασία» σήμερα.

Η ασφάλεια ως αδιαπραγμάτευτος όρος Δεν νοείται ανάπτυξη και επιχειρηματικότητα που δεν θέτει ως απόλυτη προτεραιότητα την ακεραιότητα του προσωπικού. Η επόμενη ημέρα απαιτεί αυστηρούς, προληπτικούς και όχι κατασταλτικούς ελέγχους. Τα μέτρα προστασίας στους χώρους εργασίας δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ένα τυπικό γραφειοκρατικό βάρος ή ως ένα επιπλέον κόστος, αλλά ως ο μοναδικός δρόμος για τη λειτουργία κάθε μονάδας. Η τεχνολογία και ο εκσυγχρονισμός των μηχανημάτων πρέπει να συμβαδίζουν με την εκπαίδευση των εργαζομένων, ώστε κανένα κενό να μην αφήνει περιθώριο στο μοιραίο.

 Η επόμενη ημέρα πρέπει να βρει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς στους δρόμους και μέσα στις βιομηχανικές ζώνες. Η παρουσία του κράτους οφείλει να είναι διαρκής και όχι αποσπασματική. Οι εργαζόμενοι πρέπει να νιώθουν ότι υπάρχει ένα δίχτυ προστασίας που τους καλύπτει, ότι οι καταγγελίες για ελλείψεις εισακούονται και ότι οι κανόνες τηρούνται χωρίς παρεκκλίσεις.

Αλλαγή κουλτούρας: Η ζωή πάνω από τα κέρδη Το πιο σημαντικό βήμα, ωστόσο, είναι η αλλαγή νοοτροπίας. Η κοινωνία μας δεν μπορεί να αποδέχεται τα εργατικά ατυχήματα ως μια «αναπόφευκτη παράπλευρη απώλεια». Κάθε άνθρωπος που ξεκινά για τη βάρδια του είναι ένας πατέρας, μια μητέρα, ένα παιδί που κάποιοι περιμένουν να δουν το μεσημέρι ή το πρωί στο τραπέζι.

Η επόμενη ημέρα στην εργασία οφείλει να είναι η ημέρα της ευθύνης. Να χτίσουμε ένα περιβάλλον όπου ο μόχθος θα ανταμείβεται με σεβασμό και η ζωή θα θωρακίζεται με κάθε δυνατό μέσο. Το χρωστάμε σε όσους χάθηκαν, το οφείλουμε σε όσους συνεχίζουν να παλεύουν καθημερινά.