Πριν το Messenger και το WhatsApp, οι παρέες είχαν τον δικό τους «κρυπτογραφημένο» κώδικα για να μην τους καταλαβαίνουν οι μεγάλοι. Μια βόλτα στα χρόνια της αθωότητας, τότε που η εφευρετικότητα δεν χρειαζόταν Wi-Fi.

Πριν από μερικές δεκαετίες, στις γειτονιές των Τρικάλων και σε όλη την Ελλάδα, αν άκουγες μια παρέα πιτσιρικάδων να μιλάει, ίσως νόμιζες ότι άκουγες μια παράξενη ξένη διάλεκτο. Ήταν τα «κορακίστικα», η μυστική γλώσσα που ένωνε τις παλιοπαρέες και άφηνε τους γονείς και τους δασκάλους με την απορία.

Πώς δούλευε ο κώδικας;

Η λογική ήταν απλή αλλά ήθελε εξάσκηση για να τη μιλήσεις γρήγορα. Μετά από κάθε συλλαβή της λέξης, πρόσθετες τη συλλαβή «κο».

Έτσι, το απλό «Πάμε για φραπέ» μεταμορφωνόταν στο ακατάληπτο: «Κοπάκομε κογια κοφράκοπε». Αν ήθελες να πεις «Φύγαμε για φλιμπεράκια», έλεγες: «Κοφύ-κογα-κομε κογια κοφλι-κομπε-κορά-κοκια».

Τα φλιμπεράκια και η «παλιοπαρέα»

Τα κορακίστικα δεν ήταν απλά λέξεις· ήταν τρόπος επικοινωνίας. Την ώρα που έπαιζαν «ουράκια» ή διεκδικούσαν το High Score στο φλίπερ, οι πιτσιρικάδες αντάλλασσαν μυστικά για τις εξετάσεις, για το ποια κοπέλα τους άρεσε ή για το πού θα γίνει η επόμενη συνάντηση, χωρίς κανείς «μεγάλος» να μπορεί να αποκωδικοποιήσει τη συζήτηση.

Γιατί εξαφανίστηκαν;

Με την έλευση των κινητών και των SMS, η ανάγκη για προφορική κρυπτογράφηση ατόνησε. Σήμερα, η νεολαία έχει τα δικά της «slang» (lol, lmfao, ghosting), αλλά τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με τη μουσικότητα και το γέλιο που πρόσφεραν τα κορακίστικα στην αλάνα.

Εσείς μιλάγατε κορακίστικα;