ΑΦΙΕΡΩΜΑ - Μάρτιος του 1987. Ενώ όλοι περίμεναν την άνοιξη, η φύση είχε άλλα σχέδια. Ένα κύμα κακοκαιρίας, που ξεκίνησε τις πρώτες ημέρες του μήνα, έμελλε να μείνει στην ιστορία των Τρικάλων ως η πιο σφοδρή χιονόπτωση που γνώρισε η πόλη τις τελευταίες δεκαετίες.

Το πρωινό που η πόλη «εξαφανίστηκε»

Όλα ξεκίνησαν με μια πυκνή χιονόπτωση που δεν σταματούσε για ώρες. Το επόμενο πρωί, οι Τρικαλινοί που άνοιξαν τις πόρτες τους ήρθαν αντιμέτωποι με ένα απίστευτο θέαμα: Το χιόνι είχε φτάσει το ένα μέτρο. Οι δρόμοι είχαν εξαφανιστεί, τα αυτοκίνητα ήταν απλώς «λόφοι» λευκού χρώματος και η κυκλοφορία ήταν δύσκολη.

Η μεγάλη παγωνιά

Το χαρακτηριστικό εκείνου του χιονιά δεν ήταν μόνο το ύψος του, αλλά η διάρκεια. Μετά τη χιονόπτωση, ακολούθησαν νύχτες με πολικές θερμοκρασίες. Το χιόνι πάγωσε και έγινε «τσιμέντο», κάνοντας το περπάτημα επικίνδυνο και την απομάκρυνσή του αδύνατη με τα μέσα της εποχής.

Κλειστά σχολεία και «λευκές» διακοπές

Για τους μαθητές της εποχής, ο Μάρτιος του '87 σήμανε ένα απρόσμενο «δώρο». Τα σχολεία παρέμειναν κλειστά για μεγάλο χρονικό διάστημα, καθώς η πρόσβαση ήταν αδύνατη και η θέρμανση ανεπαρκής για τέτοιες συνθήκες. Οι γειτονιές των Τρικάλων γέμισαν με παιδιά που έπαιζαν πάνω στον πάγο, σε μια εποχή που η πόλη ζούσε σε άλλους, πιο αργούς ρυθμούς.

Χρειάστηκαν πολλές ημέρες για να λιώσει το παγωμένο στρώμα και να επανέλθει η κανονικότητα, αλλά οι εικόνες της κεντρικής γέφυρας και του Ληθαίου «ντυμένων» στα λευκά, έχουν μείνει ανεξίτηλες σε όσους το έζησαν.