Αν κλείσει κανείς τα μάτια και προσπαθήσει να ανακαλέσει τη μυρωδιά των Χριστουγέννων από τη δεκαετία του '90, θα βρει ένα μείγμα από φρεσκοψημένους κουραμπιέδες, το μελάνι από τους παχείς καταλόγους παιχνιδιών και τον ήχο από το περιτύλιγμα μιας κασέτας Sega ή Nintendo.

Ήταν μια εποχή μεταίχμιο. Τα Χριστούγεννα των 90s στην Ελλάδα δεν είχαν social media, δεν είχαν HD αναλύσεις, αλλά είχαν μια αυθεντικότητα που σήμερα μοιάζει με σενάριο κινηματογραφικής ταινίας.

Η «Ιεροτελεστία» της Βιτρίνας

Πριν τα μεγάλα malls κατακλύσουν τα προάστια, η «καρδιά» των γιορτών χτυπούσε στο κέντρο της Αθήνας. 

Το Κυνήγι του Θησαυρού: El Greco, Barbie και Game Boy

Αν υπήρχε ένα «ιερό δισκοπότηρο» για κάθε παιδί των 90s, αυτό ήταν ο κατάλογος παιχνιδιών. Ξεφυλλίζαμε μέχρι λιωσίματος τις σελίδες για να διαλέξουμε ανάμεσα σε:

  • Τα θρυλικά δώρα της El Greco: Από το «Κάστρο των Γκρέισκαλ» μέχρι τις κούκλες Bibi-Bo.

  • Την επανάσταση των Video Games: Το Game Boy με το Tetris και το Super Mario στο NES ήταν οι απόλυτοι πρωταγωνιστές κάτω από το δέντρο.

  • Τα επιτραπέζια: «Hotel», «Monopoly» και «Μάντεψε Ποιος», που γίνονταν η αφορμή για ατέλειωτους οικογενειακούς καυγάδες στο σαλόνι.

Η Τηλεοπτική Συντροφιά

Στα 90s, η τηλεόραση ήταν το κεντρικό σημείο αναφοράς. Τα εορταστικά προγράμματα του Mega και του Ant1 καθήλωναν ολόκληρη την οικογένεια. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τα χριστουγεννιάτικα επεισόδια από τους «Απαράδεκτους» ή τις «Τρεις Χάριτες»; Και φυσικά, το «Home Alone» (Μόνος στο Σπίτι), που καθιερώθηκε ως η απόλυτη ταινία των ημερών, προβάλλοντας ένα πρότυπο χριστουγεννιάτικης αφθονίας που όλοι ζηλεύαμε.

Τα Κάλαντα: Η Πρώτη μας «Επιχείρηση»

Το πρωί της Παραμονής, η γειτονιά γέμιζε από τον ήχο των τριγώνων. Χωρίς κινητά και GPS, ομάδες παιδιών «χτένιζαν» κάθε πολυκατοικία. Το «να τα πούμε;» ακολουθούσε η ανταμοιβή σε δραχμές (το πολυπόθητο πεντοχίλιαρο ήταν το όνειρο κάθε παιδιού) και το φιλόδοξο σχέδιο για το πώς θα ξοδευτούν τα χρήματα στο τοπικό ψιλικατζίδικο ή στο "ουφάδικο" της γειτονιάς.

Γιατί μας λείπουν τόσο;

Ίσως επειδή στα 90s η επικοινωνία ήταν πρόσωπο με πρόσωπο. Το χριστουγεννιάτικο τραπέζι δεν είχε φωτογραφίες για το Instagram, αλλά είχε αληθινές συζητήσεις. Τα δώρα δεν ερχόταν με ένα κλικ, αλλά με αναμονή και λαχτάρα.

Τα Χριστούγεννα των 90s ήταν η τελευταία δεκαετία της «αναλογικής αθωότητας». Και μπορεί ο κόσμος να προχώρησε, αλλά η ζεστασιά εκείνων των γιορτών παραμένει ο «φάρος» της νοσταλγίας μας.